നീയറിയാതെ പോയൊരാ കണ്ണുനീര് തുള്ളികള്
താഴത്ത് വീണുടയുന്നു; അവള് -
അകതാരില് അണയാതെ കാത്തൊരാ നെയ്തിരി
കാറ്റില് ഉലഞ്ഞണയുന്നു,
അനുരാഗമെന്തെന്നവള് അറിഞ്ഞിരുന്നു ,
അതറിയാതെ നീയെങ്ങകന്നു ?
നോവിന്റെ തോണിയില് ഏകയായവള്
മൂകയായ് കണ്ണുനീര് വാര്ക്കുന്നു
പോകുവാനിടം അവള്കില്ലയെങ്ങും
വഴിയമ്പലം നിന് മനമായിരുന്നു.
അവസാന ശ്വാസവും നിനക്കായ്
നല്കുവാനവള് ഒരുക്കമായിരുന്നു .
സ്വപ്നങ്ങള് കൂട്ടിയിണക്കിയ മനസ്സിന്
അവസാന വാക്കും നീയായിരുന്നു .
ദൂരങ്ങളിലേക്ക് നീ മറഞ്ഞപ്പോള്
തേങ്ങിക്കരഞ്ഞ വാനംപാടിയവള്,
അവളുടെ പാട്ടിലെ നോവ് നീയറിഞ്ഞില്ല ,
അതിലൂരും കണ്ണുനീരും അറിഞ്ഞില്ല ;
ആ നെഞ്ചു പിടച്ചതും അറിഞ്ഞില്ല ,
മിഴികളാഴ കടലായതും അറിഞ്ഞില്ല ;
പ്രണയത്തിന് ലഹരി പതഞ്ഞ നേരങ്ങളില് ,
കരം ചേര്ത്ത് കൊടുത്തെത്ര മോഹങ്ങള് ,
മിഴി നിറയിക്കില്ലെന്നെത്ര വാഗ്ദാനങ്ങള് ,
തനിച്ചാക്കില്ലെന്നെത്ര സത്യങ്ങള് ,
എല്ലാം വെറും പാഴ്വാക്കിലൊതുക്കി നീ .
എങ്കിലുമിന്നും അവള്ക്കു നീ തന്നെ ജീവന് ,
നീ തന്നെ സ്വപ്നത്തിന് രാജകുമാരന് ,
അവളിലൊഴുകും ഓരോ നിണകണത്തിലും,
ശ്വാസ നിശ്വാസത്തിലും നീ മാത്രമിന്നും .
അകലെ നീയെത്രയകന്നാലും,
അടരാത്ത പൂവുപോലിവള് തന് സ്നേഹം ;
അകലെ നീ കാണുന്നത് നന്മകളെങ്കില്,
ആ നന്മകള് നിനക്കേകുന്നത് പുഞ്ചിരിയെങ്കില്
ഓര്ക്കുക നീ , അങ്ങകലെയൊരുവള്
തന്റെ പ്രാണനാം പ്രണയിക്കായ്
പ്രാര്ഥനയോടെ ഇരിപ്പുവെന്നു ;
നിന്നെ മാത്രം നിനച്ചിരിക്കുമെന്ന്,
കണ്ണീരോടെയെങ്കിലും നിനക്കായ് മാത്രം കാത്തിരിക്കുമെന്ന് 
No comments:
Post a Comment